سیتریک اسید مونتیدرات

اسید سیتریک می تواند به شکل بی آب یا مونوهیدرات وجود داشته باشد. شکل کریستالی اسید سیتریک بسته به شرایط تبلور متفاوت است ، که در هوای خشک کمی آب و هوا ، هیگروسکوپی در هوای مرطوب ، می تواند هنگام گرم شدن در انواع مختلفی از محصولات تجزیه شود و می تواند با اسید ، قلیایی ، گلیسرول و غیره واکنش نشان دهد. اسید سیتریک بی آب از آب گرم تبلور می یابد ، در حالی که اسید سیتریک منوهیدرات از آب سرد تبلور می یابد. اسید سیتریک منوهیدرات را می توان با از بین بردن آب محدود در حدود 78 درجه سانتیگراد به اسید سیتریک بی آب تبدیل کرد. اسید سیتریک همچنین در اتانول بی آب در دمای 15 درجه سانتیگراد (76 قسمت اسید سیتریک در هر 100 قسمت اتانول) محلول است و با اتانول برای تشکیل اتیل سیترات واکنش نشان می دهد. در دمای بالاتر از حدود 175 درجه سانتیگراد ، اسید سیتریک دی اکسید کربن را تجزیه و آزاد می کند.
اسید سیتریک یک اسید سه گانه است که ثابت یونیزاسیون در دمای 25 درجه سانتیگراد عبارتند از: PK1 = 3.13 ؛ PK2 = 4.76 ؛ و PK3 = 6.40. دو ماده موجود در سیستم های بیولوژیکی با pH در حدود 7 ، یون سیترات و یون منوهیدرات سیترات هستند.

یونهای سیترات مجتمع هایی با کاتیونهای فلزی تشکیل می دهند. ثابت تثبیت برای تشکیل این مجتمع ها به دلیل چلسیون بسیار زیاد است. بنابراین ، حتی می تواند مجتمع هایی با کاتیونهای فلزی قلیایی تشکیل دهد. با این حال ، هنگامی که از هر سه گروه کربوکسیل برای تشکیل مجتمع های کلات استفاده می شود ، یک حلقه کلات 7 یا 8 عضو تشکیل می شود که معمولاً از نظر ترمودینامیکی پایدار از حلقه های شلات کوچکتر است. بنابراین ، گروه هیدروکسیل می تواند محروم شود تا بخشی از یک حلقه پنج عضو با ثبات تر ، مانند سیترات آمونیوم آهن (NH4) 5FE (C6H4O7) 2-2H2O را تشکیل دهد.

اسید سیتریک را می توان در یک یا چند گروه اسید کربوکسیلیک خود استریز کرد تا هر یک از انواع استرهای مونو ، دی- ، سه و مخلوط را تشکیل دهد.